‘Ik ben de meest ongewenste bekende Nederlander’, zegt de Eindhovense pedoseksueel Sytze van der V. (61). Hij vocht zijn stadsverbod aan bij de bestuursrechter, die hem afgelopen dinsdag in het gelijk stelde. Maar het voelt niet als een overwinning.

Van der V. is opgejaagd wild . Hij kan nergens naartoe sinds zijn foto en naam door talloze media zijn gepubliceerd. ‘Het is nu zo uit de hand gelopen dat ik niets meer te verliezen heb’, stelt hij.

De pedoseksueel heeft enkele media kort te woord gestaan, ‘om leugens te weerleggen’. Hij heeft erin toegestemd nu één keer uitvoerig zijn verhaal te doen, in deze krant. Daarna houdt hij voorlopig zijn mond. ‘Wat ik ook zeg, het helpt toch niet.’

Nog moeilijker

Toen hij een paar weken geleden telefonisch antwoord gaf op enkele vragen van de Volkskrant, vreesde hij al dat de zaak zou escaleren. ‘Nu is het nog moeilijker geworden om terug te keren naar Eindhoven. Dat blijft mijn doel; vrienden en familie wonen daar, en ik wil mijn werk oppakken. Maar als burgemeester Rob van Gijzel door bemiddeling ervoor zorgt dat ik ergens anders een woning kan krijgen, zal ik daarover nadenken.’

Noodgedwongen wacht hij waar Van Gijzel mee komt. Van der V. wees een plek in een huis voor acht ex-gevangenen af. ‘Zij zien pedo’s als uitschot, weet ik uit ervaring. Ik zou daar gevaar lopen.’

Hij leidt sinds zes weken een zwervend bestaan maar hij slaapt niet altijd in zijn auto, zoals hij vertelde in een kort telefoongesprek met het televisieprogramma Pauw & Witteman. Waar hij verblijft is geheim, omdat zijn veiligheid gevaar kan lopen.

Van Gijzel riep inwoners van zijn stad onlangs op kalm te blijven. ‘Dat vind ik hypocriet. Hij heeft de problemen veroorzaakt door de stad vrees aan te jagen met enge, onjuiste verhalen. Ik ben misbruikt om te zorgen dat hij meer bevoegdheden krijgt. Misschien lig ik binnenkort onder de trein, of er wordt me iets aangedaan. Ik maak me geen illusies: de meeste mensen zullen geen traan laten als ik dit niet overleef.’

In september leek het goed te komen voor hem. Hij ondertekende een vrijwillige overeenkomst met de reclassering waarin hij beloofde bij slachtoffers uit de buurt te blijven en stelde dat hij bereid was zich te laten onderzoeken en eventueel te laten behandelen door de GGZ. Maar Van Gijzel vond dit te vrijblijvend. Hij eiste dat Van der V. een gps-enkelband zou omdoen. Dat wilde de pedoseksueel niet. ‘Ik heb mijn straf uitgezeten. Dit gaat te ver; alleen een rechter kan dit eisen.’

Tijdens het interview – een dag na de uitspraak van de bestuursrechter – leunt hij zelfverzekerd achterover. Maar steeds als hem een lastige vraag wordt gesteld, schuift hij naar het puntje van zijn stoel. Kritiek probeert hij direct te pareren, in goed geformuleerde zinnen. Hij is strijdbaar, maar ten einde raad. De kwestie is hem boven het hoofd gegroeid.

Fictief dagboek

Naar eigen zeggen is hij twee keer veroordeeld voor ontucht met minderjarigen. Dat hij vaker is bestraft, zoals Van Gijzel heeft gezegd, blijkt niet uit de weergave van zijn strafblad in een arrest van het gerechtshof Den Bosch. De burgemeester zou zich ten onrechte hebben gebaseerd op een ‘fictief dagboek’ van hem uit 1976, dat in 1981 is gepubliceerd.

Destijds was Van der V. actief bij de Nederlandse Vereniging voor Seksuele Hervorming (NVSH), die met succes pleitte voor vrije seks en het doorbreken van taboes.

‘Ik zat bij een werkgroep pedofilie van de NVSH. Mijn groep wilde laten zien hoe wij leven. Ervaringen van leden zijn gesmeed tot een lopend verhaal dat zogenaamd over één persoon ging. Mijn naam kwam erbij te staan, want anderen hadden het lef niet.’

Van Gijzel heeft citaten uit het boek tegen hem gebruikt. Van der V. schreef destijds onder meer dat ouders niet bezorgd moeten zijn over seksuele contacten van hun kind met een volwassene. ‘Het gebrek aan voorlichting en de al jaren bestaande fabeltjes en vooroordelen maken hen angstig voor de gevolgen van deze relatie.’

De publicatie trok de aandacht in 1981. ‘Ik werd toen gebeld door ouders die me op de koffie uitnodigden. Ze hadden hun kinderen vrij opgevoed en wilden hun laten zien dat pedofielen bestaan.’

De tijdgeest was heel anders. Ter illustratie: in 1985 bereikte een CDA-VVD-kabinet overeenstemming over het verlagen van de leeftijdsgrens waarop een volwassene seks mocht hebben met een minderjarige van 16 naar 12 jaar.

Van der V. staat al lang niet meer achter de inhoud van het boek, zegt hij. ‘In 1988 ben ik opgepakt en veroordeeld tot 12 maanden cel, waarvan 3 voorwaardelijk, voor ontucht met een jongen van 15. Toen heb ik gezien wat de consequenties waren. Ik heb hem niet gedwongen maar ik wist: dit moet je een kind niet aandoen.’

Toch ging hij in 2007 opnieuw over de schreef. De pedoseksueel heeft bekend dat hij toen twee jongens van 10 en 13 jaar oraal heeft bevredigd. Van der V. pleegde ontucht met vriendjes van een buurtkind dat hem beschouwde als zijn ‘opa’. Er kwamen geregeld jongens bij de zedendelinquent logeren en hij ging vaak met hen zwemmen.

Deskundigen noemen de manier waarop pedoseksuelen als hij contact leggen grooming: het vertrouwen winnen van kinderen en ze verleiden, ouders geruststellen en zorgen dat je alleen mag zijn met kinderen, zodat je seksueel contact kunt hebben.

Van der V. vindt dit niet typerend voor pedoseksuelen. Alle relaties beginnen met vertrouwen, zegt hij.

Hij heeft spijt van wat hij heeft gedaan, stelt hij, maar de rest van de strafzaak is volgens hem opgeklopt door suggestieve opmerkingen van de politie en paniekerige vragen van ouders.

Veel leed

Het hof dacht daar heel anders over. De rechters veroordeelden hem twee jaar geleden voor ontucht met vier minderjarigen tot 3 jaar celstraf, waarvan negen maanden voorwaardelijk, en vijf jaar toezicht door de reclassering. Het hof verweet hem dat hij slachtoffers veel leed heeft aangedaan en dat hij misbruik heeft gemaakt van hun afhankelijke positie.

Hij is in cassatie gegaan. Omdat er procedurefouten zouden zijn gemaakt, rekent hij op een nieuw proces. Dat kan betekenen dat het jaren duurt tot het vonnis onherroepelijk is en reclasseringstoezicht kan worden afgedwongen.

Zijn recidivegevaar wordt overdreven, meent hij. ‘Tussen mijn twee veroordelingen is het negentien jaar niet misgegaan. Ik heb twaalf jaar zonder problemen pubers begeleid, onder meer als jongerenwerker, nota bene in dienst van de gemeente Eindhoven.’

Bron: De Volkskrant.