Koos H, die een levens lange gevangenisstraf plus TBS uitzit voor meerdere kindermoorden, blijkt in zijn cel pornofilms te mogen kijken. Een vriend die namens misdaadjournalist Peter R. de Vries een correspondentie met H. was aangegaan, onthulde dat de kindermoordenaar hem had verteld dat hij er zelf ook verbaasd over was, maar dat het blijkbaar door de leiding van de kliniek was toegestaan. H. diende daarom een verzoek in om zending van verdere films, “het liefst met tieners.”

De politiek reageerde uiteraard geschokt. PvdA-Kamerlid Lea Bouwmeester verklaarde het “onbestaanbaar” te vinden, VVD-er Fred Teeven noemde het “belachelijk.” Wie de geschiedenis van het TBS-wezen kent, mag echter niet verbaasd wezen over deze nieuwe misstand. In de Oldenkotte-kliniek mochten TBS-ers vrijelijk seks met elkaar hebben, “in het kader van het behandeltraject.” In de Mesdag-kliniek bleek een therapeute regelmatig seks te hebben gehad met een van haar patienten. In diezelfde kliniek werden op de kamers van veroordeelde kinderverkrachters schijfjes met bestanden vol kinderporno aangetroffen.

Overigens vormen seksuele handelingen soms ook onderdeel van de “behandeling”. Denk bijvoorbeeld aan de wantoestand in de Pompekliniek, waar seksueel gestoorde delinquenten gedwongen sekstherapie moesten ondergaan (“Een fantastisch experiment waar we volledig achter stonden”, aldus de directeur van de kliniek Jos Poelmann, die ook terloops opmerkt dat iedereen er van op de hoogte was: het ministerie van Justitie, de Inspectie voor de volksgezondheid en de Raad van Toezicth van de kliniek). Niet minder geruchtmakend is de aan seksueel gestoorde delinquenten ”masturbatieherconditioneringstherapie”, een behandelmethode waarvan het WODC vaststelt dat “de effectiviteit van deze technieken nauwelijks empirisch ondersteund wordt.” (PDF alert!). In goed Nederlands: ze doen gewoon maar wat.

Helaas voor u en mij worden diezelfde gevaarlijk gestoorde zedendelinquenten vervolgens wel mede op basis van dit soort pseudo-therapieën genezen verklaard en losgelaten in de gemeenschap. Je vraagt je zo langzamerhand echt af wie hier nu de gek is: de TBS-er, de therapeut, of de maatschappij die dit systeem al decennialang in stand houdt?

Bron: Dagelijksestandaard.nl